قهوه از اواسط قرن هجدهم از طریق اکوادور، کشور همسایه به پرو وارد شد اما تا اواخر قرن نوزدهم به صورت تجاری صادر نمی شد. تولید فقط پس از قرن بیستم افزایش یافت.
با توجه به مشکلات زیادی که از نظر سیاسی و جغرافیایی برای این کشور پیش آمد، روند نزولی در پرورش قهوه به وجود آمد.
این روند نزولی در اواسط تا اواخر دهه 1990 تا حد زیادی معکوس شد. به وجود آمدن شبکه های “همبستگی” که اولویت خاصی برای کشت قهوه های کاملاً سازگار با محیط زیست قائل شدند روند نزولی را پایان بخشید. علی رغم قیمت های پایین تاریخی، این اتفاق باعث رونق قهوه در پرو شد.
در واقع زمین های زیر کشت قهوه از 163هزار هکتار در سال 1995 به 215هزار هکتار در سال 2005 افزایش یافت. این باعث می شود كه پرو تنها كشور آمریكای لاتین باشد كه از كاهش تولید در این دوره از قیمت های پایین تاریخی سرپیچی می كند. صادرات ویژه از سال 1997 آغاز شد و به تدریج افزایش یافته است و به وضعیت فعلی پرو به عنوان هفتمین تولید کننده بزرگ در جهان کمک می کند.
پرو در حال حاضر بزرگترین صادر کننده قهوه ارگانیک در جهان است، با حدود 90هزار هکتار زمین زیر کشت مواد ارگانیک معتبر؛ این امر در درجه اول به دلیل کمبود منابع تولید کنندگان کوچکتر برای سرمایه گذاری در مواد شیمیایی بوده است. با این وجود، در پی بحران زنگ زدگی برگ قهوه، دشوار است که بگوییم این وضعیت تا چه مدت ادامه خواهد یافت.
امروزه حدود 223هزار خانواده در پرو حدوداً در 425هزار هكتار زمین متعهد به تولید قهوه شده اند و 300هزار نفر دیگر نیز به نوعی به صنعت قهوه متكی هستند.
تولید همچنان در منطقه Cajamarca در شمال کشور، جایی که نیمی از قهوه کشور رشد می کند، متمرکز است.
بیش از هفتاد درصد نژاد Typica و پس از آن Caturra (20 درصد) و سایر موارد (10 درصد) در این کشور کشت می شود، اگرچه گونه های دیگر نیز رشد می کنند، قهوه در مناطق دیگر مانند کوسکو و جونین در جنوب نیز تولید می شود.
/ منبع : کافی هانتر
